May 09 2008
GeleceÄŸini Biliyordum
Savaşın en kanlı günlerinden biriydi. Asker en iyi arkadaşının az ileride, kanlar içinde yere düştüğünü gördü.
İnsanın başını bir saniye siperden çıkaramayacağı gibi bir ateş altındaydılar.
Asker teÄŸmenine koÅŸtu hemen:
- Komutanım, bir koşu arkadaşımı alıp geleyim mi?
‘Delirdin mi?’ der gibi baktı teÄŸmen…
— Gitmeye değmez oğlum, arkadaşın delik deşik olmuş. Büyük olasılıkla ölmüştür bile. Kendi hayatını da tehlikeye atma sakın!
Ama asker o kadar ısrar etti ki, teğmen izin vermek zorunda kaldı.
- Peki, dene bakalım!
Asker yoğun ateş altında fırladı siperden ve mucize eseri, arkadaşının yanına kadar gitti, yaralı arkadaşını sırtlandığı gibi taşıdı. Birlikte siperin içine yuvarlandılar.
Teğmen koşup yaralıya bir göz attı ve nefes nefese bir kenara yıkılmış askere döndü:
- Sana hayatını tehlikeye atmaya deÄŸmez, dememiÅŸ miydim? Bu zaten ölmüş…
- Değdi Komutanım, değdi! dedi asker.
- Nasıl değdi, arkadaşın zaten ölmüş, görmüyor musun?
- Gene de deÄŸdi komutanım, çünkü yanına vardığımda henüz yaşıyordu…
Ve onun son sözlerini duymak, dünyalara bedeldi benim için…
Ve, hıçkırarak, arkadaşının son sözlerini tekrarladı: “GeleceÄŸini biliyordum!”
GELECEĞİNİ BİLİYORDUM!
Kalbimizde ‘arkadaÅŸlık’ denilen bir mucize var. Nasıl olduÄŸunu, nasıl baÅŸladığını bilemezsiniz. Ama bunun özel bir armaÄŸan olduÄŸunu, Allah’ın bir lütfu olduÄŸunu bilirsiniz. Gerçekten de arkadaÅŸlar nadide mücevherlerdir. Yüzünüzü güldürüp, baÅŸarmanız için cesaret verirler. Sizi dinlerler ve kalplerini açmaya hazırdırlar.